مقایسه خود کنترلی و سیستم بازداری فعال سازي رفتاری در دو گروه افراد نابینا و عادی

توضیحات

                              مقایسه خود کنترلی و سیستم بازداری فعال سازي رفتاری در دو گروه افراد نابینا و عادی                                                                                                                                                                                                                                                  
چکیده:
نقش نظام هاي خودکنترلی و بازداري/ فعال ساز رفتاری به عنوان عوامل زمينه ساز در آمادگي فرد براي ابتلا به مشكلات رفتاري و هيجاني و مهمترين مهارت های كه مشخصه بهنجاری و سازگازی فرد است که در سال هاي اخير بسيار مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه مقایسه خودکنترلی و سیستم بازداری/ فعال ساز رفتاری در افراد نابینا و عادی بود. این مطالعه‌ی توصیفی- مقطعی بر روی 40 نفر نابینا و 40 فرد عادی همتا از نظر جنس، ترتیب تولد و تحصیلات انجام گرفت. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه خودکنترلی تانجنی و مقیاس بازداری/ فعال سازی رفتار کارور و وایت استفاده گردید. داده ها با روش¬های آماری آزمون t مستقل و تحلیل واریانس دو عاملی تجزیه و تحلیل شد. در مطالعه ی حاضر 5/57 درصد از شرکت کنندگان را مردان و 5/42 درصد را زنان تشکیل داده اند. 35 درصد نمونه مورد مطالعه دارای تحصیلات دیپلم بوده اند. همچنین میانگین سنی شرکت کنندگان 70/26 گزارش شد. تجزيه و تحليل داده ها نشان داد بین نمره سیستم بازداری/ فعال ساز رفتاری نابینایان و افراد عادی تفاوت معناداری وجود دارد(001/0P<). بین نمره خودکنترلی نابینایان و افراد عادی تفاوت معناداری وجود ندارد(05/0P>) و متغیرهای دموگرافیک نیز از تاثیر معناداری بر خودکنترلی و سیستم بازداری- فعال ساز رفتاری برخوردار نیستند(05/0P>). با توجه به يافته هاي اين پژوهش به نظر مي¬رسد كه سيستم بازداري- فعال سازي رفتار نابينايان از حساسيت بالاتري برخوردار است ليكن خودكنترلي رفتار به عواملي غير از حساسيت سيستم بازداري/ فعال سازي مربوط مي¬شود.
 
کلمات کلیدی: نابینا، خودکنترلی، سیستم بازداری/ فعال ساز رفتاری


فصل اول:
کلیات پژوهش


1-1 مقدمه
این عقیده که حالت های روانی می توانند بر کنش های بدن انسان تاثیر بگذارند، سخن تازه ای نیست. توجه به مفایم ذهن- بدن  از زمان های قدیم شروع شده و توسط متفکرانی چون بقراط ، سقراط ، ارسطو  و افلاطون  مورد توجه قرار گرفته است. به عنوان مثال در حدود چهار صد سال قبل از میلاد مسیح، بقراط پزشک یونانی، نظریه مزاج ها را در مورد شخصیت و آسیب دیدگی روانی مطرح کرد، سقراط نیز معتقد بود همان طور که تلاش برای درمان چشم بدون سر و درمان سر صحیح نیست، به همان نسبت نمی توان بدن را بدون در نظر گرفتن روح درمان کرد.
در دهه 1960 پزشکی روان تنی به نظریه ها و رویکرد های جدید متمرکز شد. این نظریه ها بر روابط بین عوامل زیستی- روانی- اجتماعی در رشد و دوره بیماری تاکید دارند. در این الگو که الگوی زیستی- روانی- اجتماعی نامیده می شود، انسان به عنوانی موجودی چند بعدی نگریسته می شود، که هر یک از ابعاد زیستی، روانی و اجتماعی به صورت نظام های فرعی متعامل عمل می کنند(جانسون و همکاران ، 2003). برخلاف مدل بیماری که صرفا به عوامل زیستی توجه دارد، این مدل سلامت شخص را در گروه تعامل پیچیده عوامل زیستی، روان شناختی و اجتماعی می داند.